Isang Repleksyon sa Artikulong Isinulat ni James Soriano. Bow.

Ngayon ko lang nabasa yung James Soriano article. LOL

Hindi ko magawang magalit kasi may punto naman ang iba sa mga sinabi niya sa artikulo niya - (1) ang wikang Filipino bilang isang 'other' subject, (2) ang hirap na pinagdaraanan ng mga estudyanteng Pilipino pagdating sa subject na ito - at isinulat lang niya ang mga obserbasyon niya't opinyon tungkol sa wikang Filipino. Kaya siguro ganoon na lang ang reaksyon ng mga tao sa sinulat niya ay dahil naisalin na sa salita ang mga realidad na pilit nilang itinatago at itinatanggi sa kani-kanilang mga sarili - na kahit Pilipino tayo at sumusunod na Filipino rin ang dapat nating gamiting lenggwahe ay alam natin sa ating mga sarili (ikinukubli man o tinatanggap natin ang katotohanang ito) na mas sanay tayong gamitin ang wikang Ingles at mas nanaisin nating bumasa at magsulat sa wikang ito.

Ang hindi ko lang matanggap at ang ikinahihiya kong ginawa niya (bilang isang Pilipino at Atenista na rin) ay ang pagmamaliit niya sa mga kasambahay, sa mga drayber, at mga tinderang gumagamit ng wikang ito. Hindi ko maamin sa sarili kong nagawa niya ito sa kapwa niyang Pilipino. Hindi dahil gumagamit sila ng wikang Filipino ay nangangahulugang maaari na silang dustain at hamakin. Hindi kakulangan ng pagkatao ang pag-gamit ng wika kung hindi ay ang paraan ng pag-gamit nito.

Sa totoo lang, sa dami ng mga taong gumagamit ng wikang Ingles... maituturing nang mga 'elite' ang mga taong gumagamit ng wikang Filipino (dahil pili lang ang mga taong binibiyayaan ng lakas ng loob at isip na gamitin ito).Eto pala yung link ng artikulo: http://wawam.wordpress.com/2011/08/26/the-james-soriano-article-when-truth-hurts/ 

(Untitled)

Niluwal ng hininga

Ang bunton-buntong

Sentimyentong

Nakakubli sa mga tupi

Na hinugot

Sa gunita,

Sa damdaming ninanamnam.

An Understatement (August 2009)

Shall we kiss
like we're in a summer hideout,
freezing like corpses,
bundled in sheer bliss?

Because our bodies
will touch
but will not react,
for the chemistry that should spark
does not exist between us
but rather,
in the deepest dimensions
we cannot possibly fathom.

We live like magnets;
compelling each other to shy away.

Shall,
then,
this kiss be fulfilled
if the only true thing that lives
is the lie that steals the reality
behind the contact?

Something's amiss.
For this love,
relying on a kiss
is not love at all.

What then is this?

Philosophy (Unfinished)

• Tabula Rasa

Running on pages of unwritten words     Spaces

silences that burden,     where memories do not

whiteness that blinds,     matter  and such fears

thousand of dead      of dark intentions, desires

flying forms     working into action, dreams that

in perfection     remind one of old images of the

echoing across the blank sheets     past stay in

of nothingness     the rhythm of the insensate -

• Eidos

Illusions of shadows and 

physical figures - 

haunting memories

of days 

of years

of eons gone by

•  Nostalgia

Nevermore should I

hear the annoying ticking

of time

urging me to conjure

up images

like so

Far from what 

was unstrange,

away from

familiarity - 

can I not come home?

Palahaw

Animo'y yerong

        napupunit, halos

               tangayin ng

                     hiningang

                            hindi mapugto-pugto

                                    sa haba ng

                                            daing,

                                                    ngunit 'di

                                                             magtatagal at

                                                                      liliparin ng

                                                                              hangin

                                                                                      ang gustong

                                                                                               sabihin.

Ang Kapatid (Nov 2010)

Medyo... malamig ang papag.

May kung anong bigat

na nakadagan

sa dibdib, at hindi makahinga.

May mahapding kurot na mapilit, ayaw papigil.

                                                          Nasan na nga ba si kuya?

Ano't ang ingay sa tanggapan

at sadya yatang maraming tao.

Parang piyesta sa dami ng ilaw,

pagkain,

bulaklak,

tao.

Kumakanta ng tinahi-tahing

kung anu-anong dasal

ang mga matatanda.

Maingay, mausok, mainit.

Nagkalat ang talulot ng bulaklak sa lapag

- mamayang kaunti, kapag nagsiuwian na sila

pupulutin ko ang mga nalagas na.

                                                          Natutulog pala siya, eh bakit sa kahon pa?

Bakit sa halimuyak ng bulaklak

at sa malalim na pagkakaidlip

ikakanta ang mga hinaing

at ang mga pangungulila?

Sino bang mawawala? Sino ang aalis?

Bakit sa mga kandilang marikit

at sa mga larawang

pinaglipasan na ng panahon

maririnig ang taghoy at hinagpis?

'Wag na sanang bumitiw.

Sa kawayan kong papag

nakalatag ang mahina kong katawan

Si kapatid,

nakaratay sa sarili niyang kahong natatakpan ng salamin,

napalilibutan ng bulaklak at kandila.

Maraming nakapaligid sa kanya, umuutal ng mga dasal

umuutang ng mga sandaling hindi na maiibabalik.

Anong iniiyakan nila?

Sa oras na gumising si kuya,

at gumaling na ako sa sakit ko,

aayain niya akong mag-laro

sabay kaming lalabas,

hindi niya ako iiwan.

History: A Dilemma

Fleeting memories
like wisps of dandelions

dancing.

Hide and seek
treasures like childhood

... leaving, fading. 

Books lie
notes cry

of goodbyes.

Tear-stained collars
burnt wings
flickering candles
shadows closing in.

There is a heavy breath
floating
down
the
golden-marked footsteps
on the way
to a bullet-ridden body.

A new city in the horizon
just looks on,
as one death
fades into, yet,
just another morning.